'Uit het leven stappen was zo dichtbij'

,,Direct nadat Freek en ik trouwden, stortte ik in. Ik was compleet op. Ervaringen die ik altijd weggedrukt had kwamen naar boven. Dingen vanuit het verleden. Huisarts, maatschappelijk werk, ambulante hulp, een opname van zeven maanden, dagbehandeling met tussentijdse opname, vijf jaar lang: niets werkte. Ik durfde niet meer naar buiten, naar plekken waar mensen waren. De diagnose die uiteindelijk werd gesteld: een chronische postraumatische stressstoornis. Ik kreeg traumaverwerking, waarbij er enorm veel zelfhaat naar boven kwam. Walging, paniek, angst....Ik begon met mezelf te beschadigen, zelfmoordgedachten namen de overhand. Uit het leven stappen was gewoon zo dichtbij. Toch werd ik telkens tegengehouden.

Tijdens m’n eerste opname kwam er een therapeut op mijn pad. Een christen. Hij prentte mij steeds in dat ik niet gek was! Tegen hem kon ik zeggen dat God me niks deed en me recalcitrant maakte. Hij wist hier goed mee om te gaan. Via hem kwamen we bij Doorbrekers terecht. In die tijd kreeg ik een onderzoek bij een traumacentrum, waaruit naar voren kwam dat ik óf weer opgenomen moest worden, of intensieve dagbehandeling moest gaan volgen voor langere tijd. De maandag voor de Glory & Grace conferentie die begin september 2009 in DoorBrekers werd gehouden, ben ik hiervoor aangemeld. Donderdagavond ging ik naar de eerste samenkomst van de conferentie. Het maakte me zo kwaad en ik wilde keihard schreeuwen waar ze nou mee bezig waren. Ondanks de weerstand die ik voelde, zijn we de avond erna weer gegaan. Weer die spanning, angst, boosheid… Zaterdagochtend zijn we opnieuw gegaan, de spanning leek alleen maar toe te nemen. Toen werd er vanaf het podium gevraagd om van je plaats te gaan en elkaars handen te pakken. Iemand pakte m’n hand vast en sleurde me mee, maar ik was bang en rende keihard de zaal uit.

Zondagochtend. Daar gingen we weer. Er werd weer een oproep gedaan. Het enige woord dat ik nog herinner was suïcide, ik kon alleen nog maar wegrennen. Maar opeens stond ik bijna in de rij, raakte weer in paniek. Ik voelde druk op m’n oren en m’n hoofd. Er werd gebeden en ik werd rustiger en voelde in een flits de liefde van de mensen om mij heen. Daarna rust. Ik hoefde niet meer te vechten.

Het was alsof ik na een lange winter opgesloten gezeten te hebben, de vrieskou inliep en weer diep kon inademen. Alsof er een blok van m'n borst gehaald was. In de auto terug was ik helemaal uitgelaten. Ik voelde weer liefde voor Freek en ik voelde ook zijn liefde voor mij. Het klinkt raar, maar ik voelde me weer een volwassen vrouw. Het is nu weken later en er is zoveel veranderd. Ik voel me goed, de angst is verdwenen. Ik kan weer echt lachen, en voel me vrouw. Na die zondag ben ik weer gaan menstrueren, terwijl dit is al maanden geleden was! De littekens van zelfbeschadiging worden minder zichtbaar. Ik merk dat ik voller word, en ik weet dat God dit doet. Ik ben nu een vrouw, een vrouw die samen met haar man een nieuwe toekomst tegemoet gaat. Zegeningen volgen zich op. Ons huis is binnen zes weken verkocht en een nieuwe woning is aangekocht, ik ben met rijlessen begonnen, Freek heeft een nieuwe baan....Samen met hem maak ik een compleet nieuwe start als een compleet nieuwe vrouw!