‘Ik merkte dat het begon te kriebelen’

 ,,Het is echt zo’n raar idee", begint Tamara. ,,Twee jaar geleden zag ons leven er zo anders uit. We kregen verkering en na een paar maanden gingen we samenwonen. Bij mij thuis liep het niet lekker, omdat er gewoon niet met mij te praten viel. Ik ging alleen maar voor mijn eigen leventje en de rest maakte me niet zoveel uit. Ik werd dan ook vriendelijk verzocht om op me zelf te gaan wonen. De stap om toen bij Erik in te gaan wonen was klein en een paar maanden later gebeurde dat ook."

Erik: ,,Vanaf het begin waren we echt maatjes. We konden heel goed met elkaar praten en deelde ook alles. Maar het liep lang niet altijd zo lekker. Tamara hield zich niet aan afspraken en kwam in plaats van één uur, vier uur ’s nachts thuis en niet altijd even nuchter. Na een paar maanden samenwonen, liet de broer van Tamara zich dopen bij DoorBrekers. We zouden er allebei heen gaan, maar op het laatst kwam er een kaartje voor een wedstrijd van Feyenoord beschikbaar. Die kans liet ik me zeker niet afnemen door een doopdienst. De dienst heb ik overgeslagen, maar ik merkte dat het Tamara geraakt had. Een tijdje later werd haar baas gedoopt in een andere gemeente. Ik merkte dat het echt begon te kriebelen en ik wilde er meer van weten. De dienst vond ik echt niets voor mij, maar toch bleef het geloof mij trekken."

,,In mei gingen we op vakantie naar Griekenland met mijn ouders", vervolgt Tamara. ,,Uiteindelijk kregen we een gesprek over het geloof en de kerk. Mijn vader vertelde er zo enthousiast over dat Erik dacht: Als zo’n man enthousiast kan zijn over het dansen en springen in de kerk, dan moet het wel wat zijn. De zondag erna zijn we naar de kerk gegaan en we voelden ons meteen thuis. Sinds dat moment kregen we alleen maar honger naar meer. Het groeien was begonnen!" 

 ,,Eigenlijk wilden we ons gelijk laten dopen", zegt Erik. ,,Maar ik wist dat het samenwonen niet goed was. Ik merkte dat het tussen mij en God in stond. Op de een of andere manier hield dat me tegen om te laten dopen. We hebben er echt mee gestreden en uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt. We wilden voor God gaan en dan wilden we het ook op Zijn manier doen. De volgende dag is Tamara weer bij haar ouders gaan wonen en hebben we ons laten dopen."

,,Ik heb gewoon een A4tje vol geschreven met argumenten waarom we wel zouden mogen samenwonen", lacht Tamara. ,,Opeens zag ik in elke bijbetekst wel een aanwijzing om niet uit elkaar te gaan wonen. Maar er viel zo’n last van ons af toen we de keus hadden gemaakt. Het was net of er een ketting doorgeknipt werd en we volledig vrij waren. Terwijl je eerst denkt dat het echt niet beter is om uit elkaar te gaan. God heeft zoveel goeds voor ons klaar liggen, alleen wij moeten er wel in wandelen."

,,Het is zo bijzonder dat God je geeft wat je nodig hebt", gaat Erik verder. ,,We zouden pas over een jaar gaan trouwen, omdat we geen geld hadden. Nu zijn we getrouwd en God heeft ons financieel enorm gezegend. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar er is elke keer weer genoeg. Natuurlijk hebben wij ook echt dingen die ontzettend zwaar zijn. Mijn stiefvader is ernstig ziek, maar toch mogen we weten dat God het goede met ons voorheeft. Soms is de realiteit anders, maar we mogen weten dat Gods gedachten over deze situatie volkomen goed is. Niet wat wij zien, maar wat God zegt is de norm."