'Ik ben gelukkiger dan ooit'

Vanaf mijn 21ste tot mijn 27ste jaar woonde ik in Amerika. Ik ging daar naar een kerk, Willow Creek. Een hele belevenis, maar mijn geloof hield verder weinig in. Het leefde niet. Ik voelde me schuldig en  onwaardig. Een paar jaar na terugkeeri n Nederland,
trouwde ik in 1997 met mijn grote jeugdliefde René. Hij was alles voor me.

We namen ons voor om samen met God te leven, maar al snel werden we gegrepen door het geld. We runden samen een vastgoedonderneming en wilden al meer. Hoewel we bleven zoeken naar God verliep dat moeizaam. René raakte in een depressie en met ons samen ging het steeds slechter. Er kwam een andere vrouw in zijn leven waar hij een relatie mee kreeg. Toen hij hierop terugkwam en haar vertelde dat de relatie over was, gebeurde het ongelooflijke.

In de nacht dat hij deze relatie beëindigde schoot ze hem in zijn slaap door het hoofd. Een nachtmerrie. Wat hij ook had gedaan, hoe hij ook had gehandeld, ik hield van hem en mijn wereld stortte volledig in. Hij was er niet meer. Vermoord. Ik was kapot. De dominee die ons had getrouwd leidde ook de begrafenis. Hij sprak over de troostende liefde van God wat me toen veel steun gaf.

Ik kreeg een nieuwe relatie met een man die me omarmde in mijn verdriet. Hij had niks met het geloof en zelf was ik er ook niet intensief mee bezig, maar ergens vond ik het toch wel belangrijk. Toen ik zwanger werd, dreef dat ons uit elkaar en woonde ik een tijd bij mijn zus. De geboorte van Raphaël was een hoogtepunt in mijn leven. Raphaël betekent ´De Heer geneest´. Het is een geweldige jongen, een zegen van God.

Helaas ging het met de relatie bergafwaarts en begin 2009 kwam ik erachter dat hij eenander had. Weer voelde ik me bedrogen en de dagen vulden zich opnieuw met angst, verdriet en bitterheid. In mijn wanhoop ging ik op de knieën en riep: ´Heer, ik weet ’t niet meer. Red mij!´. Dat gebed markeerde de verandering. Ik realiseerde me dat ik God hard nodig had.

In die periode raakten de preken bij DoorBrekers
mij heel bijzonder. ´Zoals je denkt, zo ben je,´ en ‘Don’t worry, be happy’ werd er gezegd. Dat hielp me om positief te denken en niet te oordelen, te beginnen bij mijzelf. Zo kon ik op een positieve, krachtige manier gesprekken voeren met de advocaten, kon ik
vergevingsgezind en met andere ogen naar mijn partner en de medemens kijken en wat het mooiste was: mijn angst, bitterheid en eenzame gevoel verdween. Deze gevoelens werden vervangen
door vergeving, blijdschap en verlangen, in het besef dat ik niet meer alleen ben.

In juni 2009 heb ik me laten dopen en sinds die tijd ben ik alleen maar gegroeid. Voor mijn omgeving en mijn ex-man is het kennelijk zichtbaar. Er werd namelijk gevraagd wat er met me is gebeurd, hoe het kan dat ik zo veranderd ben. Mijn ogen staan anders; ze zijn geopend!’’ Het gekke is dat ik gelukkiger ben dan ooit. Ik ben dan een zogenoemde alleenstaande moeder, maar het voelt nu als een three-people-family: met God. Ik voel me sterk,rustig en ben heel blij met DoorBrekers. Maar bovenal ben ik God dankbaar voor alles wat Hij in mijn leven heeft gedaan. Zonder Hem had ik het nooit gered. Ik kijk vol verwachting uit naar wat hij nog meer voor mij en Raphaël in petto heeft.’’