Van de kroeg naar de kerk
Henk de Kruyff leefde altijd voor voetbal en uitgaan. Tegen het geloof van zijn ouders schopte hij lekker aan. Tot een filmmarathon bij DoorBrekers zijn leven ondersteboven keerde.
|
,,Vroeger zat ik twee of drie avonden per week in de kroeg’’, zegt Henk de Kruyff. ,,Ik had een leegte in me die ik op wilde vullen. Elke keer dat ik met mijn vrienden de kroeg in ging dronken we veel. Het enige waar ik mee bezig was zoveel mogelijk lol maken om maar niet na te denken over alle moeilijke dingen in het leven. Het was zo’n leeg leven, maar toch wilde ik het niet loslaten. Alle zorgen die ik had, feestte ik weg en ik lachte alleen maar. Van de buitenkant ging het heel erg goed met me.
Op een gegeven moment kwam mijn moeder tot geloof. M’n vader en ik stonden er maar sceptisch tegenover. We zijn een keer wezen kijken in de kerk waar ze toen zat, maar vonden het maar een raar gedoe met al dat dansen en die blije mensen. En toen kwam mijn vader ook nog eens tot geloof. Ik dacht dat ik er alleen voor stond. Moest bijvoorbeeld alleen voetbal kijken. Het was voor mij of dat ik een maatje verloor. Voor mijn gevoel lieten ze me in de steek. Mijn leven ging gewoon door en ik ging alleen maar harder tegen het geloof aanschoppen. Wat dachten ze van me, dat ik zo saai zou worden als al die andere christenen en alles los zou laten? Gelukkig hielden mijn ouders altijd de deur open. Als ik thuis kwam vanuit de kroeg, dan vroegen ze altijd of ik het leuk had gehad. Ze bleven liefde aan mij geven, wat ik ook deed. Helaas lukte mij het niet om het vertrouwen van mijn ouders niet te beschamen.
|
Op een gegeven moment moest ik van hen een half jaar mee naar de kerk. Dit leek me het ergste wat me kon overkomen, maar ik kon er niks aan veranderen. Ik probeerde zo stug mogelijk te blijven zitten en vooral niet te laten merken dat ik het toch wel gaaf vond. Tot het moment aanbrak dat het half jaar voorbij was. Daar baalde ik flink van en daarom maakte ik mijn ouders wijs dat ik echt nog een maand te gaan had.
In die laatste maand leerde ik Miriam kennen. Zij vroeg of ik mee ging naar een filmnacht van de DoorBrekers jeugdclub Break Through. Ik zei nog tegen mijn ouders dat ik om elf uur thuis zou zijn, omdat ik het toch niet leuk zou vinden. Het werd uiteindelijk ook elf uur, alleen dan de volgende morgen. Geloven begon me allemaal steeds meer te interesseren en ik ging steeds vaker mee. Natuurlijk ook omdat Miriam me steeds meer interesseerde, maar ik ging ook echt voor God. Uiteindelijk heb ik de keus gemaakt om me te laten dopen en helemaal voor Jezus te gaan. |