‘Het komt wel een keer, dachten we’

Hun namen waren bekend bij de gemeente waarvan ze beiden lid waren, maar alleen tijdens de Kerst maakten ze de gang naar de kerk. ,,Daar bleef het bij’’, blikt Peter Spruijt terug op de jaren die achter hem en zijn vriendin Simone liggen. ,,Ons geloof in God had weinig tot geen inhoud. God bestond wel, maar van een levende relatie met Hem was geen sprake.’’
Dat dit wel mogelijk was, ontdekten de twee studenten in gesprekken met vrienden en familieleden. ,,We hoorden van hen allemaal dingen over God en de kerk, waardoor we heel nieuwsgierig werden. Bijvoorbeeld dat er mensen genezen werden van lichamelijke kwalen, maar ook over levens die werden vernieuwd. We vonden het allemaal heel interessant, maar dichtbij lieten we het niet komen. Ik dacht altijd: als ik daar voet over de drempel zet, ben ik erbij. Dan moet ik afscheid nemen van mijn oude leven en dat wil ik helemaal niet. Dus we stelden keuzes maken steeds uit naar de toekomst. Het komt wel een keer, dachten we.’’

Simone: ,,In december werden we uitgenodigd voor de kerstnachtdienst van DoorBrekers. Prima, met Kerst waren we toch gewend om te gaan, dus dat deden we. Het was gaaf, we genoten van de sfeer en het programma, maar echt raken deed het ons niet. Ons leven ging op de oude voet verder. Totdat we in april allebei, onafhankelijk van elkaar, het plan opvatten om met Pasen de gemeente opnieuw te bezoeken. En de dienst ’s ochtends beviel zo goed dat we besloten om ’s avonds weer te gaan.’’

Peter: ,,Pastor Edgar Holder zou komen. We kenden hem van televisie en ik vond dat hij zinnige dingen zei en een goede boodschap had. Dat wilden we wel eens meemaken! De samenkomst vonden we best heftig. Er werd gebeden voor de zieken en op een gegeven moment riep Holder mensen op om te gaan staan als ze verlangden naar vernieuwing.’’

Simone: ,,Ik had echt het gevoel dat hij het tegen mij had, mijn hart bonkte in mijn keel. Het was niet Edgar die me riep, maar God. Ik durfde alleen geen actie te ondernemen, ik was te bang. Wel ben ik in die samenkomst genezen van de hoofdpijn die ik bijna altijd had. Ik kon het haast niet geloven maar het is weg en het blijft weg. Zo bijzonder. God zag mij zitten en riep me.”

Peter: ,,Na die samenkomst wilden we de zondag daarop weer en we zijn nooit meer weggebleven. We zijn gastvrij ontvangen, sommige mensen wisten onze namen al voordat we ons hadden voorgesteld! Dat hielp ons enorm om onze plek te vinden binnen de gemeente. In juni hebben we ons laten dopen en sindsdien is er veel veranderd. Onze relatie met elkaar bijvoorbeeld. Er is veel meer openheid, we praten veel meer met elkaar.’’

Simone: ,,Ik ben gaan ontdekken dat ik zélf iemand ben en me niet hoef te verschuilen achter Peter. Ik ben anders naar mensen gaan kijken en ben blijer, bewuster en sterker geworden. Het mooie is dat God een antwoord heeft op alle problemen en dat wij dus die antwoorden tot onze beschikking hebben om mensen te helpen!’’

Peter: ,,We zijn hier niet om stil te staan, dat beseffen we allebei heel goed. Daarom draaien we mee in een team, gaan naar een Home, proberen een bijdrage te leveren aan het gemeenteleven. God is goed, daarvan zijn we echt doordrongen geraakt!”