‘Ik werd met de dag ongelukkiger'

,,We wonen nu ruim twintig jaar in Barneveld en het klinkt nu misschien gek, maar vanaf het begin vond ik het hier vreselijk’’, vertelt Franciska. ,,We waren hier echt vreemd en de mensen waren zo stug. We gingen niet naar de kerk en God kenden we ook niet. Dat werd hier toentertijd maar moeilijk geaccepteerd. Ik kon echt maar moeilijk mijn draai vinden. Zelfs toen er kinderen kwamen, vond ik bijna geen aansluiting op een crèche of op school. We gingen ons daardoor steeds meer afzetten tegen het geloof. Op een gegeven moment ging Rob solliciteren en werd ook niet aangenomen, vanwege zijn achtergrond. Langzamerhand groeide onze afkeer van geloof en kerk steeds verder en ik werd met de dag ongelukkiger.’’

Rob: ,,Ik had mijn werk en had daar wat contacten, dus met mij ging het allemaal wel. Franciska kon al die tijd maar niet wennen en ik zag haar achteruit gaan. Tot het dieptepunt in 1997. Ze zag het echt niet meer zitten en begon antidepressiva te slikken. Ze had heimwee naar het Westland en ik merkte dat ze steeds depressiever werd. Dit ging jaar in jaar uit zo door en het werd maar niet beter. Totdat onze buren ons uitnodigden om mee te gaan naar een Open Dag van Doorbrekers. We besloten om mee te gaan. Ik zei nog tegen Franciska: ‘We gaan nu wel echt een kerk in hoor’. Zo van, je moet wel blijven zitten…’’

,,Dat blijven zitten gebeurde ook wel, want vanaf het eerste moment wist ik niet wat er met me gebeurde’, gaat Franciska verder. ,,Ik voelde zoveel liefde en warmte, het was net of ik thuis kwam. Ik heb alleen maar zitten huilen, huilen en nog eens huilen. Het was zo fijn. Dit had ik 20 jaar eerder moeten hebben. Na de dienst voelde ik me zo opgelaten omdat iedereen zo gastvrij was, dat we gelijk naar huis zijn gegaan. Ik wist even niet met zoveel liefde om te gaan! Na deze dienst zijn we elke zondag naar Doorbrekers gegaan en onze relatie met God groeit echt. Rond de Kerst werd vanaf het podium gevraagd wie zijn hart aan Jezus wilde geven en dat hebben we toen gedaan. Het is zo’n bevrijding! Op 9 maart vorig jaar heb ik me ook laten dopen.’’
Rob: ,,Later ben ik ook gedoopt. Als ik zag hoe Franciska groeide, dacht ik maar één ding: dat wil ik ook!’’

Franciska: ,,Het geweldige is ook dat God me van mijn depressieve buien heeft genezen. In mei 2008 werd op een woensdagavond bij Life gezegd: ‘Er is iemand met zware depressieve buien.’ En ik had die avond, voor de samenkomst, tegen God gezegd: Roept U mij maar. Ik ben meteen naar voren gegaan en sindsdien is het steeds beter gegaan. Op een gegeven moment vergat ik zelfs de medicijnen en het ging gewoon goed! Toen wist ik: God heeft me genezen! Ons hele gezin is veranderd en we zijn zo gelukkig geworden. We willen Hem nooit meer uit het oog verliezen!’’