'Ik hoor weer ergens bij'

Na afloop van haar werk in de horeca dronk ze gezellig een borrel mee met haar collega’s. Tot ze ontdekte dat ze niet meer zonder kon. En uiteindelijk ging een groot deel van haar salaris de gokkast in. Het maakte dat Wil Nijman (67) uit Barneveld zich lange tijd het liefst wilde verstoppen voor God.

,,Net als een klein kind zijn ouders niet graag onder ogen komt als er iets fout is gegaan, vond ik het moeilijk om terug te gaan naar God. Ik had niet één, maar een heleboel scheve schaatsen gereden. Van het een was het ander gekomen en voor ik het wist zat ik diep in de problemen. Tegen de tijd dat ik ontdekte dat het zo niet langer ging, was ik al mijn ‘vrienden’ kwijt. Als je het een leven lang zo verprutst hebt, is het moeilijk om je handen te vouwen en je hele hebben en houden bij God neer te leggen.”
,,Midden in die situatie belde mijn kleinzoon me ineens op. Oma, mijn vriendin en ik laten ons dopen. We zouden het fijn vinden als je er bij bent. Ik had eerdere uitnodigingen altijd afgeslagen. Wat een onzin vond ik dat. Ze waren toch al gedoopt? Maar nu ging ik toch, want ik had hem jaren daarvoor zelf de kerk binnen gedragen. Het voelde als een voorrecht dat hij het me vroeg.”
,,Mijn eerste kennismaking met DoorBrekers was overweldigend. Wat een herrie! De preek ging die dag over dat Gods plan simpel is en dat Hij al je zonden al vergeven heeft. Lekker makkelijk, dacht ik. Ik was zelfs een beetje boos. Maar ja, het stond er toch echt."

,,Ik zag bovendien zoveel vrolijke en blije mensen om me heen die ook allemaal hun fouten gemaakt hadden. Die God die ze kennen móet wel een God van liefde zijn, dacht ik. En dus bleef ik in de weken die volgden komen. Het voelde alsof ik thuiskwam in een grote familie bij wie ik mezelf mocht zijn. Ik hoorde weer ergens bij.”
,,Toen kwam die doopdienst in juni. Weer ging het over het simpele plan van God. Toeval? Er schoot van alles door mijn hoofd. Ik heb geen droge kleren bij me. En wat zullen de mensen wel niet denken. Maar ik kon gewoon niet meer blijven zitten. Het was alsof ik naar voren werd gedragen en het volgende moment stond ik in dat bad. Nooit eerder heb ik me zo vrij en gelukkig gevoeld.”
,,Nu durf ik weer te bidden. Ik mag mijn Vader om dingen vragen. En je hebt niet altijd de volgende morgen een oplossing, maar Hij hoort je wel. Ik was bijvoorbeeld altijd nerveus en bang als ik alleen thuis was. Nu bid ik en dan slaap ik de hele nacht door. Dat is zo bijzonder om mee te maken. Ik geloof dat Hij me ook mijn verdere leven bij de hand houdt!                                   

sluiten